Με μία ανοιχτή επιστολή, ο πρώην δήμαρχος Αγίας Βαρβάρας, και πρώην βουλευτής, Λάμπρος Μίχος ανακοίνωσε ότι θα συμμετέχει στις επικείμενες εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ο πρώην Δήμαρχος Αγίας Βαρβάρας, στέλνει το δικό του μήνυμα και καλεί σε συστράτευση δυνάμεων για να αποκτήσει ξανά η Αγία Βαρβάρα τη χαμένη της αίγλη.
"Σήμερα, Τώρα, περιττεύουν τα βολικά ψέματα και οι κομματικές ή προσωπικές ρητορείες. Ας μη χαθεί ούτε μια μέρα", αναφέρει μεταξύ άλλων ο κ. Μίχος στην ανοιχτή επιστολή προς τους ΔΗμότες της Αγίας Βαρβάρας.
Διαβάστε ολόκληρη την ανοιχτή επιστολή του κ. Μίχου.
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΛΑΜΠΡΟΥ ΜΙΧΟΥ Αγία Βαρβάρα 1η Οκτώβρη 2018
Αγαπητέ συνδημότη και συνδημότισσα
Σε άκουσα και γι αυτό είμαι πάλι εδώ, ενώπιόν σου. Έτοιμος να αναλάβω τη διοίκηση του Δήμου και αποφασισμένος να αναμετρηθώ με τα προβλήματα, που σωρεύτηκαν τα τελευταία χρόνια.
Βιώνουμε μαζί τη σταδιακή απαξίωση της πόλης μας και δεν δικαιούμαστε να μείνουμε άλλο αδρανείς.
Απευθύνομαι στον καθένα και στην καθεμιά σας ξεχωριστά. Σε εσάς, που μαζί αγρυπνούσαμε μέχρι να ανθίσει το πρώτο κλαράκι της πόλης.
Σε όλους εσάς που χάρη στην καθολική και αποφασιστική σας στήριξη οδηγήσαμε με κόπο την πόλη στην κορυφή και τώρα παρακολουθούμε να κατρακυλάει στην παρακμή.
Βασισμένος στη σχέση εμπιστοσύνης, που έχει σφυρηλατηθεί ανάμεσά μας τα προηγούμενα χρόνια, σε διαβεβαιώνω και δεσμεύομαι πως θα σταματήσουμε αυτόν τον κατήφορο, πως θα κάνω κάθε θυσία, ώστε η πόλη μας να ξαναγίνει χαρούμενη, φιλική, σεβαστή, καθαρή και ασφαλής.
Η τωρινή δημοτική αρχή, που αρχικά εμπιστευθήκαμε, δυστυχώς μας διέψευσε και μας απογοήτευσε. Το Δήμο δεν τον υπηρέτησε αλλά τον χρησιμοποίησε και επέτρεψε να επανέλθουν νοοτροπίες που ταλαιπωρούν την πόλη και διώχνουν τους κατοίκους της.
Γνωρίζω πολύ καλά ότι το αξίωμα του Δημάρχου της Αγίας Βαρβάρας δεν είναι ένας ευχάριστος περίπατος στην εξοχή, όπως κάποιοι αφελώς το νομίζουν. Είναι αγρύπνια, είναι κούραση, αλλά κυρίως είναι σύγκρουση με κακές νοοτροπίες και συμφέροντα. Γι αυτό χρειάζεται πυγμή, πείρα, γνώση, τόλμη, σκληρή δουλειά, αυταπάρνηση, ασυμβίβαστη στάση και αποφασιστικότητα και κυρίως του καθενός και της καθεμιάς η δυναμική στήριξη, όπως παλιά, που βάλαμε τάξη στην πόλη, δώσαμε αυτοπεποίθηση στους συνδημότες μας και όλα τα εφόδια στα παιδιά μας. Τότε, που όλοι μιλούσαν για το δικό μας καλό παράδειγμα, για το δικό μας μικρό θαύμα με τα 14 σχολικά κτίρια, το δημαρχείο, τα επτά πνευματικά κέντρα, τις εννιά πλατείες, τις 22 παιδικές χαρές, τους τρείς παιδικούς σταθμούς, τα τρία ΚΑΠΗ, τα δύο κλειστά γυμναστήρια, τα τρία αναψυκτήρια, τους δύο σταθμούς ΜΕΤΡΟ, τα 28 στρέμματα στα Ριμινίτικα, τα 34 στρέμματα στο Άλσος Μητέρας, τα 38 στρέμματα της ΒΙΟΧΡΩΜ, τις πρωτοποριακές πολιτιστικές δομές και τις κοινωνικές δράσεις και άλλα πολλά, αλλά και το σεβασμό και την αναγνώριση όλων, την υπερηφάνεια και την αυτοπεποίθηση των κατοίκων της πόλης.
Η εμπιστοσύνη σας και η δυναμική σας πάνδημη στήριξη ήταν το μεγαλύτερο όπλο μου. Την εμπιστοσύνη αυτή δεν την έκανα γοητεία και λούσα, την ανταπέδιδα με μεγαλύτερη αφοσίωση και με όλο και πιο σκληρή δουλειά. Κι εσείς με ανταμείβατε με ακόμα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και ακόμη πιο γενναιόδωρη στήριξη. Έτσι γράφτηκε η ιστορία εκείνης της δημιουργικής εποχής.
Αυτή τη στράτευση στο κοινό καθήκον είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να την επαναλάβουμε.
Σήμερα, Τώρα, περιττεύουν τα βολικά ψέματα και οι κομματικές ή προσωπικές ρητορείες. Ας μη χαθεί ούτε μια μέρα. Η πόλη μας δεν έχει άλλες αντοχές. Από αυτή την κινητοποίηση ας μη λείψει κανείς. Σας το ζητώ με επίγνωση και με ευθύνη.
Εγώ δεσμεύομαι, ενώπιόν σου, συνδημότισσα και συνδημότη, ότι θα πράξω το χρέος μου στο ακέραιο, όπως ξέρεις ότι χωρίς δισταγμούς, χωρίς επιφυλάξεις, χωρίς πισωγυρίσματα το έκανα πάντα!!
Το Δίκτυο Τοπικής Αυτοδιοίκησης του Κινήματος, διοργανώνει ημερίδα με θέμα: "ΤΟΛΜΗΡΗ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ, ΙΣΧΥΡΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ. Επιτελικό κράτος, Περιφέρειες, Δήμοι. Ο δρόμος για την πολυεπίπεδη προοοδευτική διακυβέρνηση", την Πέμπτη 4 Μαΐου 2017, στις 18.00, στο Πολιτιστικό Κέντρο Εργαζομένων ΟΤΕ (Αθήνα, 3ης Σεπτεμβρίου 110). Πρόεδρος και συντονιστής της ημερίδας είναι ο τέως βουλευτής και πρώην Δήμαρχος Αγίας Βαρβάρας, Λάμπρος Μίχος. Στην ημερίδα συμμετέχουν με εισηγήσεις οι Δημήτρης Κατσούλης, πρώην Δήμαρχος Αυλώνος Ευβοίας, Νίκος - Κομνηνός Χλέπας, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών. Παρεμβαίνουν ο Δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης και ο πρώην Υπουργός Χάρης Καστανίδης. Επίσης, συμμετέχουν οι Σταύρος Αρναουτάκης, Περιφερειάρχης Κρήτης, και ο Δήμαρχος Ιλίου Νίκος Ζενέτος. Παρεμβαίνουν επίσης οι Άννα Παπαδημητρίου - Τσάτσου, Αντιπρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής, Γιώργος Πουλοκέφαλος, πρώην πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Πελοποννήσου, Βάσω Αλεξανδρίδου, πρώην Γ.Γ. Ιονίων Νήσων και τέως βουλευτής, Διονύσης Χατζηδάκης, Δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου, Γιάννης Λαγουδάκης, Δήμαρχος Περάματος και Αλέξης Σωτηρόπουλος, Δημοτικός Σύμβουλος Βύρωνα. Ο Γιάννης Φωτάκης, δημοτικός σύμβουλος Διονύσου, πρώην Νομάρχης και ο Κώστας Παπαντωνίου, πρώην Αντιπεριφερειάρχης τ. Δυτικής Αθήνας θα συνοψίσουν τα συμπεράσματα και θα κλείσουν την Ημερίδα. Την Πέμπτη 4 Μαϊου 2017, στις 18.00., στο Πολιτιστικό Κέντρο Εργαζομένων ΟΤΕ.
….αξίζει
να ξεναγηθούμε στην Πνύκα, από όπου για
«τεχνικούς λόγους» δεν κατάφερε να
μιλήσει.
Εδώ συναθροιζόμενοι
οι Αθηναίοι επινόησαν και καταξίωσαν
την έννοια του πολίτη. Η δημοκρατία δεν
ήταν χίμαιρα. «Ό,τι
εν τω δήμω δοκεί άριστον είναι»,
«Ό,τι
αποφασίζει ο δήμος είναι άριστο».
Είχε απόλυτη
κυριαρχία, ως αξίωμα, το ΕΜΕΙΣ, στα χέρια
ενός καλά οργανωμένου λαού σπουδαγμένου
με την πολιτική αρετή, μέσα από την
«υποχρεωτική» συμμετοχή στα κοινά, με
επίγνωση του ρόλου του να ορίζει και να
υπηρετεί αδιάλειπτα και ασυμβίβαστα
το κοινό καλό.
Δεν υπήρχε
σύγκρουση μεταξύ κυβέρνησης και πολιτών.
Κυβέρνηση ήταν όλοι οι πολίτες. Η εξουσία
ανήκε σε όλους. Δεν υπήρχαν κομματικές
ιεραρχίες, αρχηγοί κομμάτων και διορισμένη
Βουλή. Δεν ήταν η πολιτική κλειστό
επάγγελμα για τους εκλεκτούς των μέσων
ενημέρωσης, του οικονομικού κατεστημένου
και της πολιτικής ελίτ, ούτε υπήρχαν
επαγγελματίες πολιτικοί. H
πολιτική δεν ήταν μέσο για εξυπηρέτηση
ιδιωτικών συμφερόντων και η εξουσία
μέσο για την αναπαραγωγή της. Δεν υπήρχαν
οι νυκτερινές και φωτογραφικές
τροπολογίες, oι
στημένες ψηφοφορίες και οι αδιάλλακτες
πλειοψηφίες. Ούτε αποσβεστικές προθεσμίες,
ούτε νόμος περί ευθύνης (διάβαζε περί
απαλλαγής) υπουργών, ούτε βουλευτική
ασυλία.
Tότε
ο καθένας, για μια μόνο μέρα και με
κλήρωση μπορούσε να προεδρεύσει στην
Eκκλησία
του Δήμου, να γίνει μέλος της βουλής
μόνο για ένα χρόνο και με κλήρωση
αγορανόμος, μέλος του δικαστηρίου,
δημόσιος υπάλληλος, πρόεδρος των
πρυτάνεων , ταμίας και εισπράκτορας των
χρεών. Πραγματικοί νομοθέτες ήταν οι
πολίτες, που μπορούσαν να εισηγηθούν
ένα νόμο στην Εκκλησία του Δήμου και να
αναλάβουν και την ευθύνη για την
πρωτοβουλία τους.
Υπήρχε
όμως η ‘’γραφή
παρανόμων’’
και ‘’η
γραφή νόμου μη επιτήδειον θείναι’’
για όσους εισηγούνταν νόμους και
αποφάσεις ενάντιες στο συμφέρον της
πόλης.
Είχε
τότε κατακτηθεί το ύψιστο δικαίωμα της
ισηγορίας, το δικαίωμα δηλαδή του πιο
ταπεινού πολίτη να λάβει το λόγο και να
εναντιωθεί στην όποια εξουσία. Αυτό το
δικαίωμα, συνδυασμένο με την αρετή της
τόλμης να χρησιμοποιεί κάποιος το λόγο
για να πει την αλήθεια, συγκροτεί την
ύψιστη αρετή, που ονομάσθηκε παρρησία.
Η παρρησία δεν είναι απλά, μια ειλικρινής
εκφορά του λόγου. Απαιτεί τόλμη, την
τόλμη να αποκαλύψεις μια απάτη να κάνεις
μια γενναία αυτοκριτική να αντιταχθείς
στο βολικό και χρήσιμο ψέμα. Αυτή η
παρρησία είναι ο εχθρός του λαϊκισμού
και της δημαγωγίας.
Δεν
υπήρχαν τότε διορισμένες δικαστικές
ηγεσίες, στημένες συνθέσεις, έξυπνες
αναβολές, ύποπτες συναλλαγές, παραδικαστικά
κυκλώματα. Η κλήρωση των δικαστών γινόταν
από σώμα έξη χιλιάδων πολιτών το ίδιο
πρωινό, για συγκεκριμένη κάθε φορά δίκη,
με αδιάβλητη μηχανή κλήρωσης. Κανείς
πολίτης ποτέ μέχρι την τελευταία στιγμή
δεν ήξερε αν και ποιος θα γινόταν
δικαστής, για ποια δίκη, με ποιον πρόεδρο
και για μια μέρα μόνο. Ούτε διαβουλεύσεις
γίνονταν μεταξύ των δικαστών, οι οποίοι
αμέσως μετά τη διαδικασία πήγαιναν στις
κάλπες και έριχναν τη ψήφο τους. Το
Δικαστήριο λεγόταν Ηλιαία συμβολικά
γιατί όλα γίνονταν υπό το φως, χωρίς
καμία υποψία δωροδοκίας αλλά και
κυριολεκτικά διότι το δικαστήριο αυτό
ξεκίνησε τη λειτουργία του υπό το φως
του ήλιου και συνεδρίαζε μέσα στην
αγορά, στην καρδιά της πόλης.
Επρόκειτο
για ένα κράτος πλήρως ταυτισμένο με την
κοινωνία, με διαρκή το συλλογικό έλεγχο
και την άμεση συμμετοχή όλων στη διαφύλαξη
της δικαιοσύνης και της διαφάνειας,
στην υπεράσπιση του κοινού καλού, με
λογοδοσία αλλά και με εξοστρακισμό, την
αποπομπή δηλαδή, καθενός που συγκέντρωνε
μεγάλη εξουσία στο πρόσωπο του και ήταν
κίνδυνος για το δημοκρατικό πολίτευμα.
Εκεί
διαπλάστηκε η αριστεία, ως αγώνας
συνεισφοράς σε μια δικαιότερη κοινωνία,
παρακινώντας τον πολίτη όχι να είναι
καλλίτερος από τον άλλο αλλά να είναι
συνεχώς καλλίτερος από τον ίδιο του τον
εαυτό. Αυτό απαιτούσε η δικαίωση του
δημοκρατικού πολιτεύματος που βασιζόταν
στη βούληση και την υπευθυνότητα των
μελών του.
Δυστυχώς
η δημοκρατία εκείνη,
κατά την εύστοχη διαπίστωση ενός
διακεκριμένου Ελληνιστή, απεβίωσε
χωρίς απογόνους.
Η επαναθεμελίωση
της δεν θα μπορούσε να επιχειρηθεί χωρίς
μια νέα σεισάχθεια, σαν εκείνη που
εφάρμοσε ο Σόλων, τη διαγραφή δηλαδή
των χρεών που είχαν σκλαβώσει μεγάλο
μέρος του Αθηναϊκού πληθυσμού, να
θυσιάσει δηλαδή, τις απαιτήσεις των
δανειστών χάριν της επιβίωσης των
οφειλετών καθώς η οικονομική αυτή
ανισότητα δεν μπορούσε να αποτελέσει
βάση για τη λειτουργία του δημοκρατικού
πολιτεύματος.
Ας
ξαναδούμε σήμερα τη δική μας δημοκρατία
όπου η δημοσιονομική πολιτική δεν
ασκείται από το Κράτος, η χρηματοοικονομική
εξουσία και οι εξωθεσμικοί μηχανισμοί
έχουν υφαρπάξει την πολιτική εξουσία,
η κρίση αποβαίνει σε όφελος του πλούτου,
που ρέει συνεχώς σε λιγότερα χέρια, η
λεηλασία του δημόσιου πλούτου αποστερεί
τη χώρα από κάθε ελπίδα ανάταξης, η
δέσμια των δανειστών κυβέρνηση
εξουδετερώνει τα ελάχιστα υπολείμματα
ριζοσπαστισμού με τον ευτελισμό των
ιδεών και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς,
το κράτος δικαίου και το κοινωνικό
κράτος έχουν απελπιστικά συρρικνωθεί
και το άνθος της Ελληνικής νεολαίας
έχει ξενιτευτεί.
Η
πραγματική δημοκρατία είναι τελικά
κάτι άπιαστο και μακρινό; Ίσως όχι. Προς
το παρόν όμως, στο όνομα της, η κρίση
μακραίνει και η εκμετάλλευση και η
εξαθλίωση των ανθρώπων, βαθαίνει!
«Η Αγία Βαρβάρα του 2020, όπως με ανοιχτά τα μάτια την ονειρευτήκαμε και η εμπνευσμένη και δημιουργική προσπάθεια εκατοντάδων ανθρώπων την καταξίωσε, τώρα κοντανασαίνει και οπισθοπατεί. Ήτανε το λαμπερό άστρο της Αττικής και τώρα μοιάζει με πρόωρα γερασμένη και ρυτιδιασμένη κόρη.»
Έτσι μου την περιέγραψε ένας φίλος που έλειψε επτά χρόνια στον Καναδά και βρέθηκε μια βδομάδα καλοκαιριού στη γενέθλια πόλη του.
Περπατήσαμε μαζί μερικά βράδια στις άλλοτε ευωδιαστές ανθοστοιχίες των πεζόδρομων, των πλατειών και των αλσών. Ξεραμένο χώμα και χορταριασμένες τρύπες εκεί που έσφυζαν οι φουντωμένες ορτανσίες και οι κατακόκκινοι ιβίσκοι. Ξεστρατίσαμε πολλές φορές ν’ αποφύγουμε τους σωρούς τα σκουπίδια στους ξεχειλισμένους κάδους και τα χυμένα ανάκατα στους δρόμους και τα πεζοδρόμια.
Στην άλλοτε οργιαστική από δροσιά και μοσχοβολή περιοχή ΠΑΝΘΕΟΝ βρήκαμε λεηλατημένο τοπίο, δυσωδία και αποφορά, όπως και πολλά κεντρικά και απόμερα σημεία της πόλης.
Στην κεντρική πλατεία ακούγαμε τους χτύπους των βηματισμών μας, ξεκούρδιστους ήχους μιας πονεμένης μελωδίας. Έρημο, άχαρο, σκοτεινό τοπίο.
«Ξένος τόπος, σχεδόν εχθρικός. Με φοβίζει…», μου είπε ο φίλος μου.
Δεν υπήρχε πλέον το καθαρό νερό των συντριβανιών, που τιναζόταν ψηλά και πάφλαζε καθώς έπεφτε στις λίμνες, για να τον αποσπάσω. Του είπα στέρεψε το νερό για να μην αναγκασθώ να του δείξω την πραγματική εικόνα.
Συνεχίσαμε προς το αγαπημένο μας πρώτο δημοτικό.
Έφυγε, χωρίς να μάθει ότι η Αγία Βαρβάρα είναι κομμένη στη μέση, χωρίς συγκοινωνία, χωρίς πηδάλιο με όραμα και ευαισθησία, παραδομένη στην αυθαιρεσία και στην αναρχία και για πολλά άλλα.
Με ρώτησε καθώς αποχαιρετιόμασταν. Εσείς τι κάνετε; Τ’ αφήνετε έτσι; Χάσατε την ορμή σας, τα όνειρά σας θάμπωσαν;
Όχι, του απάντησα σιγανά, καθώς απομακρυνόταν. Ίσως δεν άκουσε. Άλλωστε δεν ήταν απάντηση που αφορούσε εκείνον, αφορούσε εμένα. Εμάς...
Στην εφημερίδα ΔΥΤΙΚΑ ΝΕΑ μίλησε ο πρώην Δήμαρχος Αγίας Βαρβάρας και πρώην βουλευτής Β' Αθήνας, Λάμπρος Μίχος.
Ο κ. Μίχος αναφέρθηκε στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πόλη που ζει και αναπνέει μέχρι και σήμερα αφού όπως μας τόνισε, δεν σταμάτησε ούτε μια στιγμή να ασχολείται έστω και παρασκηνιακά με την Αγία Βαρβάρα.
Ο πρώην Δήμαρχος μίλησε για τη Δημοτική αρχή, την Αντιπολίτευση και για το αν θα συμμετάσχει στις επόμενες δημοτικές εκλογές.
- κ. Μίχο κατά την άποψή σας ποια είναι η σημερινή κατάσταση στην Αγία Βαρβάρα. Από τη στιγμή που σταματήσατε να είστε Δήμαρχος θεωρείται ότι είναι καλύτερη;
Έλεγα πάντα στους συνεργάτες μου στο δήμο, ότι μάθαμε τον κόσμο μας να είναι απαιτητικός και πλέον δεν θα αρκείται στα λιγότερα, θα τα θέλει όλα. Όλα, όσα απολαμβάνουν οι πολίτες στις σύγχρονες πόλεις. Εμείς του μάθαμε ότι αξίζει και τα δικαιούται όλα. Τα διεκδικήσαμε και τα κερδίσαμε μαζί του: Σύγχρονα δημοτικά κτίρια και υπηρεσίες, σχολεία, παιδικούς σταθμούς, πλατείες, θέατρα, εικαστικά, κοινωνική οργάνωση, πολιτισμό…
Τώρα η πόλη κοντανασαίνει.
Ποια δημοτική αρχή μπορεί να αντέξει όντας κατώτερη από τις απατήσεις των δημοτών της, που εξακολουθούν να φωτίζονται από τις δημιουργικές αναμνήσεις του κοντινού παρελθόντος της;
Κύκλωνε η ματιά μας από το ΠΑΝΘΕΟΝ τη μαγευτική θέα της Αθήνας και χανότανε έως πέρα στη θάλασσα του Φαλήρου…
Τι άλλο να σας πω. Η σημερινή εικόνα της πόλης με προσβάλλει και με πληγώνει.
- Εγείρατε θέμα σχετικά με τα έργα του Μετρό που γίνονται στην πόλη. Θα θέλατε να μας αναφέρετε συνοπτικά το πρόβλημα;
Στο δήμο μας είχαν προγραμματισθεί δύο σταθμοί ΜΕΤΡΟ στη γραμμή από Εσταυρωμένο προς Πειραιά. Ο σταθμός Αγίας Μαρίνας παραδόθηκε και ήδη λειτουργεί. Ο άλλος σταθμός, με την ονομασία ‘’Αγία Βαρβάρα’’, βρίσκεται στο σημείο όπου χτυπά η εμπορική καρδιά της πόλης και με την έναρξη της κατασκευής του κόπηκε η κεντρική αρτηρία της πόλης στη μέση.
Ο μετροπόντικας μπήκε στη σήραγγα από ένα εργοτάξιο στην Αγία Βαρβάρα, πέρασε το σταθμό Αγία Βαρβάρα, πέρασε τον Κορυδαλλό και κάποτε θα φθάσει στον Πειραιά, με μεγάλη απ’ ότι φαίνεται καθυστέρηση. Τα μπάζα όμως από τη διάνοιξη της σήραγγας συνεχίζουν να βγαίνουν από το εργοτάξιο της Αγίας Βαρβάρας παρότι η σύμβαση που υπογράφηκε με τον εργολάβο προβλέπει ότι μόλις ο μετροπόντικας περάσει τον Κορυδαλλό τα μπάζα θα βγαίνουν πλέον από τον Κορυδαλλό. Θα δινόταν έτσι η δυνατότητα να τελειώσει και να παραδοθεί ο σταθμός Αγία Βαρβάρα, να ανοίξει ο δρόμος και να ανασάνει η πόλη. Αν μείνουν τα πράγματα, ως έχουν, τα μπάζα θα συνεχίσουν να βγαίνουν από το εργοτάξιο της Αγίας Βαρβάρας ωσότου ο Μετροπόντικας καταλήξει στον Πειραιά και έως τότε η τρύπα θα χάσκει στο κέντρο της πόλης με σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις για την πόλη και τους ανθρώπους της. Ο Μετροπόντικας πέρασε από τον Κορυδαλλό τον Απρίλιο του 2015 και ενώ η δημοτική Αρχή της Αγίας Βαρβάρας γνωρίζει τους όρους της σύμβασης που προβλέπουν έξοδο των προϊόντων εκσκαφής από τον Κορυδαλλό, παραμένει απολύτως αδρανής.
Η ζημιά από την αυθαίρετη παράβαση των όρων της σύμβασης είναι προφανής και για το συνολικό έργο αλλά και για το δήμο μας και αναμφισβήτητη η επιβάρυνση που προκαλεί.
- Πως πήρατε την απόφαση να ασχοληθείτε πιο ενεργά με τα αυτοδιοικητικά της Αγίας Βαρβάρας; Πιστεύετε ότι η αντιπολίτευση είναι χαλαρή προς τη Δημοτική Αρχή;
Το μετρό αλλάζει εντελώς τη ζωή στην πόλη μας και η ωφέλεια που θα προκύψει από τη λειτουργία του είναι αναμφισβήτητη. Η αδικαιολόγητη όμως καθυστέρηση σε βάρος των επαγγελματιών και κατοίκων του δήμου μας από την ετσιθελική αγνόηση των όρων της σύμβασης και η ταυτόχρονη παθητικότητα και αμεριμνησία της δημοτικής αρχής δεν ήταν δυνατόν να με αφήσουν αδιάφορο.
Να υπογραμμίσω ότι η έξοδος του εργοταξίου, από όπου βγαίνουν τα προϊόντα εκσκαφής, βρίσκεται απέναντι από το σχολικό συγκρότημα της πόλης όπου φοιτούν πάνω από χίλια παιδιά. Τα φορτηγά μπαίνουν και βγαίνουν αδιάκοπα, κάθε λεπτό, με λάσπες, σκόνη, θόρυβο και άπειρους κινδύνους.
Δεν έχω τίποτα με τους Κορυδαλλιώτες, εκείνοι καταφέρνουν να μην εφαρμόζεται η σύμβαση. Εμείς εξοπλισμένοι με τη σύμβαση και με συμμάχους την Αττικό Μετρό, τη νομιμότητα και το γενικό συμφέρον αδρανούμε.
Γι αυτό είπα, ότι θα γίνει αυτό που πρέπει, μπορεί δεν μπορεί, θέλει δεν θέλει ο κ. Δήμαρχος.
Και αυτή είναι η βούληση όλων των κατοίκων της πόλης.
Νομίζω ότι η φωνή αυτή ακούσθηκε από τους αρμόδιους και θα παύσει η επιβλαβής για το γενικότερο συμφέρον και η άδικη και υπέρμετρη για την πόλη μας επιβάρυνση αλλιώς οι αδρανούντες αρμόδιοι θα βρεθούν προ εκπλήξεως.
Δεν ήταν βέβαια το «μετρό» το πρώτο και μόνο ερέθισμα. Ήταν η αιτία που ξεχείλισε το ποτήρι.
Είχα προειδοποιήσει τη δημοτική αρχή, με φίλια πρόσωπα και είχα ενημερώσει σχετικά και την αντιπολίτευση.
Μόνο όμως ο κ. Βασιλάκος έθεσε το θέμα στο δημοτικό συμβούλιο και έκανε και δημόσια δήλωση. Όχι μόνο δεν πήρε απάντηση, αλλά λοιδορήθηκε κιόλας.
Πρέπει να σας πω, ότι και στη συμπολίτευση και στην αντιπολίτευση υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι αλλά είναι μάλλον αιφνιδιασμένοι από την πρωτοφανή αδράνεια της δημοτικής αρχής και οπωσδήποτε αμήχανοι.
Σε ότι με αφορά, δεν έπαψα ποτέ να ασχολούμαι με την Αγία Βαρβάρα και δεν έμεινα ποτέ μακριά από τους ανθρώπους της, τα προβλήματα και τις ανάγκες τους.
Θα μπορούσα σε πολλά θέματα να αναφερθώ, που με στενοχωρούσαν και με θύμωναν. Προτιμούσα να παρακολουθώ να μεγαλώνουν τα δένδρα που φυτέψαμε, να γεμίζουν ξένοιαστους ανθρώπους τα κέντρα λόγου και τέχνης που χτίσαμε, να προοδεύουν τα παιδιά που από μικρά τα φροντίσαμε…
- Κλείνοντας, θα θέλατε να μας πείτε αν θα δούμε τον Λάμπρο Μίχο να ασχολείται και πάλι ενεργά με τα θέματα του Δήμου και ενδεχομένως να συμμετάσχει και στις επόμενες εκλογές;
Έχω μια πολύ ισχυρή παρότρυνση από συνδημότες μου να επανέλθω, αλλά δεν είναι στις προθέσεις μου και μέχρι το τέλος θα προσπαθήσω να κινητοποιήσω νέους ανθρώπους να βγουν μπροστά. Πιστεύω στον επαρκή χρόνο που απομένει μέχρι τις επόμενες δημοτικές εκλογές να τα καταφέρω. Άλλωστε η προφανής ανεπάρκεια της παρούσας δημοτικής αρχής είναι επαρκής λόγος ενθάρρυνσης να το πράξουν.
Διαβάστε την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία του πρ. Δημάρχου Αγίας Βαρβάρας, Λάμπρου Μίχου, στο πλαίσιο συνεδρίου της Ένωσης Δημάρχων Αττικής για την πρόκληση της Κοινωνικής Πολιτικής. Ολόκληρη η ομιλία του κ. Λάμπρου Μίχου στο 8ου Φόρουμ Αυτοδιοίκησης (Πόρος 11 -12 Ιουνίου 2016).
Η πρόκληση της Κοινωνικής πολιτικής (ομιλία Λάμπρου Μίχου)
Ομιλία του πρ. Δημάρχου Αγίας Βαρβάρας, Λάμπρου Μίχου, στο πλαίσιο συνεδρίου της Ένωσης Δημάρχων Αττικής (Δείτε και το βίντεο από την ομιλία στο 8ο Φόρουμ Αυτοδιοίκησης. Πόρος 11 -12 Ιουνίου 2016).
"Επειδή το θέμα είναι πολύ σοβαρό, θα ήταν υπερφίαλο εκ μέρους μου να θεωρώ ότι μπορεί να καλυφθεί στο πλαίσιο μια σύντομης εισήγησης. Εν τούτοις θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω.
Ας δούμε πρώτα πού βρισκόμαστε και ακολούθως τι μπορεί να γίνει αξιοποιώντας εφαρμόσιμες ιδέες από καλές πρακτικές. Ζούμε σε μία άνιση, άδικη και διαιρεμένη κοινωνία και όσο η κρίση θα βαθαίνει το χάσμα και η διαίρεση θα μεγαλώνουν.
Στρατιές κολασμένων, άνεργων, φτωχών, ανασφάλιστων, ανήμπορων ανθρώπων, κατατρεγμένων και απεγνωσμένων συνεχώς καταβυθίζονται στο βάραθρο του κοινωνικού αποκλεισμού.
Οι κρατικοί μανδαρίνοι αναλύουν τις στατιστικές, βλέπουν το ποσοστό των νοικοκυριών που δεν έχουν κανένα εργαζόμενο στους κόλπους τους και πάνε παρακάτω! Τι θα γίνουν όλοι αυτοί, πως θα ζήσουν…είναι μάλλον αδιάφορο.
Πολύ σοβαρό όμως είναι και κάτι άλλο! Ο φτωχός ή ο άνεργος δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος με λιγότερα ή καθόλου λεφτά. Είναι ένας άλλος άνθρωπος, τον οποίο η πατρίδα τον αγνοεί, ο πολιτισμός τον προσπερνά, το κράτος τον συνθλίβει και η οικονομική πρόοδος τον θεωρεί περιττό. Αυτός λοιπόν θεωρεί, ως εκ τούτου, τον εαυτό του δικαιολογημένο και απολύτως νομιμοποιημένο να αμφισβητήσει τις κατεστημένες αξίες και τους κανόνες κοινωνικής συμβίωσης που εκείνος ευλαβικά τηρούσε αλλά αποδείχθηκαν γι΄ αυτόν ελάχιστα ή καθόλου χρήσιμες. Έτσι, φίλες και φίλοι επωάζεται το αυγό του φιδιού. Αυτός είναι ο κίνδυνος για τους θεσμούς και τη δημοκρατία.
Πριν ενσκήψει η παρούσα κρίση πολλοί μιλούσαν διστακτικά για κοινωνικό κράτος. Χωρίς όμως ποτέ μέχρι σήμερα να έχουμε κοινωνικό κράτος. Είχαμε σκόρπιες ασύνδετες και συχνά ατελέσφορες κοινωνικές πολιτικές. Όπως είχε ειπωθεί παλαιότερα είχαμε νησίδες προνομίων σ΄ένα πέλαγος ανεπάρκειας.
Τώρα, αν μιλήσουμε για κοινωνικό κράτος είναι σαν να κυνηγάμε μια νέα μεγάλη χίμαιρα. Από κάπου πρέπει ν΄ αρχίσουμε όμως.
Βασικό πυλώνα ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους αποτελεί ένα σύστημα κοινωνικής υποστήριξης και αλληλεγγύης που να είναι το δίχτυ ασφάλειας για τους πολίτες.
Τι θα περιλαμβάνει: την υποστήριξη του εισοδήματος ατόμων και οικογενειών (εισοδηματική ενίσχυση), την υποστήριξη με κοινωνικές υπηρεσίες προγράμματα και μέτρα ( πλέγμα κοινωνικών υπηρεσιών) και τη συμμετοχή σε ενεργητικές πολιτικές π.χ.
Συμμετοχή του ωφελούμενου ή και των μελών της οικογένειάς του στις ενεργητικές μορφές απασχόλησης, παροχή εθελοντικής κοινωνικής εργασίας ολοκλήρωση της εκπαίδευσης που πιθανά εγκαταλείφθηκε κ.ά..
Ανάλογα με τις ανάγκες να παρέχονται υπηρεσίες πρόληψης και προαγωγής της υγείας, συμβουλευτικής και ψυχολογικής στήριξης ατόμων και ομάδων, φύλαξης, προσχολικής αγωγής και δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, ενημέρωσης και επιμόρφωσης, επαγγελματικής κατάρτισης προώθησης στην απασχόληση, βοήθειας στο σπίτι και γενικότερα υπηρεσίες κοινωνικής στήριξης .
Η φτώχεια, ο αναλφαβητισμός, η ανεπάρκεια επαγγελματικών- δεξιοτήτων, η ανεργία, η αδυναμία φροντίδας της υγείας και υγιεινής, η παραβατικότητα, η βία, η έξαρση από ουσίες και πολλά άλλα προβλήματα εμφανίζονται σε συγκεκριμένα άτομα και οικογένειες και μάλιστα με αυξανόμενη συχνότητα.
Σε αυτό το επίπεδο, της κοινότητας, της οικογένειας, του ατόμου, η δυνατότητα άσκησης επιτυχούς κοινωνικής πολιτικής είναι μεγαλύτερη. Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτηματηςΤοπικής Αυτοδιοίκησης
Υπ΄ αυτή την έννοια,
Η εκτίμηση των αναγκών των δυνητικά ωφελούμενων σε ατομικό και οικογενειακό επίπεδο, ο προσδιορισμός των ανάλογων παροχών (οικονομική ενίσχυση, υπηρεσίες) και η εκτίμηση των δυνατοτήτων των δυνητικά ωφελούμενων σε ατομικό και οικογενειακό επίπεδο, ανατίθεται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση
Όλα αυτά προϋποθέτουν ένα ενιαίο σύστημα «κοινωνικής διοίκησης» στο οποίο θα εκπαιδευθούν και θα ενταχθούν όλα τα στελέχη των κοινωνικών υπηρεσιών των ΟΤΑ, ενιαίο φορέα Πιστοποίησης και Ταμειακής Διαχείρισης με κοινούς κανόνες, ελέγχους, αξιολόγηση και Σχέδιο συγκρότησης Κοινωνικών Υπηρεσιών στους Δήμους.
Ετοιμάζονται τώρα από την Κυβέρνηση τα κέντρα κοινότητας, όπως τα λένε, που θα είναι υπηρεσίες διαμεσολάβησης ανάμεσα στους δυνητικά ωφελούμενους και τις κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων. Δεν θα δίνουν λύσεις στα προβλήματα αλλά θα παραπέμπουν στις κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων για να δοθούν λύσεις χωρίς όμως πολλοί δήμοι να έχουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν γιατί δεν διαθέτουν οργανωμένες κοινωνικές υπηρεσίες και επαρκώς στελεχωμένες. Έτσι λοιπόν θα φτιάξουμε καλές υπηρεσίες που θα παραπέμπουν σε ανύπαρκτες δομές αντί πρώτα να φτιάξουμε τις δομές. Εύγε!
Καλείται λοιπόν, έτσι κι αλλιώς η αυτοδιοίκηση να καταστρώσει ένα σχέδιο ανάπτυξης που μέσα από τους παραγωγικούς, περιβαλλοντικούς, πολιτιστικούς στόχους του να ικανοποιεί τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, με βάση όχι μόνο τις σύγχρονες απαιτήσεις, αλλά με τη σκέψη ποιοι και πόσοι θα είμαστε μετά από 2 ή 3 δεκαετίες, πως θα ζούμε και τι θα παράγουμε, ποιες θα είναι οι συνθήκες της ζωής και οι ανάγκες μας, ποια θα είναι η κοινωνική και πολιτική μας οργάνωση. Με δυο λόγια ένα σχέδιο που να διασφαλίζει για τώρα και για το μέλλον την κοινωνική συνοχή. Το σημαντικό βέβαια είναι τα σχεδία και οι δράσεις μας να έχουν ανθρωποκοινωνικό περιεχόμενο, με ορίζοντα και προοπτική.
Είναι, όμως, αυτή η υπόθεση, της άμβλυνσης δηλαδή των κοινωνικών ανισοτήτων, της καταπολέμησης της κοινωνικής αδικίας, της άσκησης της κοινωνικής πολιτικής, υπόθεση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης; Μπορούν αυτές οι δράσεις να ενταχθούν στη στρατηγική ανάπτυξης κοινωνικών πολιτικών, στον τομέα ευθύνης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης; Η απάντηση είναι «Nαι !». Και αυτό διότι:
Η Αυτοδιοίκηση γνωρίζει τις ανάγκες και τις δυνατότητες σε κάθε τομέα ανάπτυξης ξεχωριστά: φυσικό, οικιστικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, περιβάλλον.
Η Αυτοδιοίκηση μπορεί ν΄ αναλάβει αυτή τη δράση, διότι έχει την ευχέρεια να εντάξει επιμέρους πολιτικές στο πλαίσιο μιας κοινής στρατηγικής τοπικής ανάπτυξης και να αξιοποίηση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους διαθέσιμους πόρους .
Η Αυτοδιοίκηση αποτελεί θεσμό που έχει τη δυνατότητα να προάγει με αμεσότητα την κοινωνική συνοχή.
Η Αυτοδιοίκηση μπορεί να ενθαρρύνει τη συμμέτοχη στα κοινωνικά δρώμενα σε όλα τα επίπεδα.
Τέλος, η Αυτοδιοίκηση είναι ικανή να εφαρμόζει σε τοπικό επίπεδο τις αρχές της ανταποδοτικής και αναδιανεμητικής δικαιοσύνης.
Για όλα αυτά, λοιπόν, ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκηση είναι ιδιαίτερα κρίσιμος και σημαντικός, αλλά και για κάτι επιπλέον: για να εξασφαλίσει τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις κοινωνικής ένταξης με σαφήνεια και υψηλή πιστότητα. Μπορεί να έχει δυσφημιστεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση, αλλά τουλάχιστον μέχρι τώρα ό, τι έχει επιχειρήσει στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής, το κάνει με υψηλή πιστότητα, άρα είναι ικανή να σχεδιάσει πολιτικές και να εγκαθιδρύσει υπηρεσίες και δομές, όπως π.χ. στην Εκπαίδευση.
Οι νέοι πρέπει να μπουν στο σχολείο. Δεν αρκεί, όμως, να μπουν στο σχολείο, πρέπει να μείνουν στο σχολείο. Και φυσικά δεν αρκεί να μείνουν στο σχολείο, πρέπει να μείνουν εκεί και να μορφωθούν. Γνωρίζετε ότι υπάρχουν πολλές κοινωνικές ομάδες που δεν μεριμνούν για τους λόγους που τα παιδιά τους δεν πηγαίνουν στο σχολειό. Σ΄ αυτές τις ομάδες πρέπει να εφαρμοστούν πολιτικές, ώστε να πείσουμε τις ίδιες να ασχοληθούν με το πρόβλημα, να ξαναστείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο να διευκολύνουμε την είσοδο τους εκεί.
Πολλά από αυτά τα παιδιά απλώς ¨μπαίνουν ¨στο σχολείο, αλλά για λόγους ψυχολογικούς, οικογενειακούς, κοινωνικούς και άλλους δεν ¨μένουν¨ στο σχολείο και φυσικά δε ¨βγαίνουν¨ ποτέ από αυτό ως ελεύθερες και ολοκληρωμένες προσωπικότητες.
Από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, μέχρι στιγμής, υλοποιούνται και έχουν εφαρμοστεί με επιτυχία προγράμματα προετοιμασίας γονέων και μαθητών, όπως η πρόληψη σχολικής διαρροής και πρόωρης διακοπής της σχολικής φοίτησης, και πολλά ακόμη, που υποστηρίζουν ακριβώς αυτές τις προσπάθειες για την ένταξη του παιδιού στο σχολείο κυρίως όμως για την παραμονή του σ’ αυτό.
Το επόμενο μεγάλο βήμα είναι να πάει ο μαθητής υγιής στο σχολείο, με ασφάλεια και αποθέματα ψυχικά, υλικά, πολιτιστικά, κοινωνικά, αλλά κυρίως με την εξασφάλιση ότι οι σπουδές του θα του δώσουν εφόδια για τη ζωή και ευκαιρίες για απασχόληση. Έτσι δικαιώνεται και καταξιώνεται, τελικά, η Εκπαίδευση ως διαδικασία, αλλά και το παιδί στην οικογένεια του και σε σ΄ ολόκληρη την κοινωνία.
΄΄Σχολείo″ δεν είναι μόνο τα κτίρια και οι δάσκαλοι είναι το περιβάλλον, η ψυχοκοινωνική στήριξη, η εξωσχολική ζωή, η δημιουργική απασχόληση και άλλες υποστηρικτικές δομές. Κι ακόμη είναι σχολές γονέων, κέντρα πρόληψης και αγωγής υγείας, σχολικοί φύλακες και σχολική συγκοινωνία. Επίσης όλα τα παιδιά, όπως ξέρετε, δεν βιώνουν την επιτυχία μόνο μέσα από τις υψηλές σχολικές επιδόσεις. Μπορούν να τη βιώσουν μέσα από την τέχνη, τον πολιτισμό και φυσικά τον αθλητισμό. Και εδώ λοιπόν «κρατάει τους δρόμους ανοιχτούς » η Τοπική Αυτοδιοίκηση: με τα ωδεία, τις σχολές χορού, θεάτρου και εικαστικών, τα αθλητικά προγράμματα και πολλά άλλα.
Αναφέρθηκα μόνο σε προγράμματα που συνδέονται με την Εκπαίδευση, αλλά πρόκειται για αλυσίδα, στην οποία κάθε κρίκος είναι στέρεα συνδεδεμένος με το άλλο, επηρεάζοντας ο ένας τον άλλo: η Απασχόληση επηρεάζει την Εκπαίδευση και η Εκπαίδευση την Απασχόληση. Αποτέλεσμα είναι η εισοδηματική στάθμη να προσδιορίζει τη μορφωτική στάθμη, και αντίστροφα. Όλα τούτα έχουν επιπτώσεις στο κοινωνικό περιβάλλον, την οικογένεια και τον πολίτη.
Δεν πρέπει όμως να αγνοούμε και τα πρόθυμα ΝΑΙ που προσφέραμε οι αιρετοί και προσφέρουμε αλόγιστα στην κεντρική εξουσία που τραυματίζουν το κύρος του θεσμού.
Αναλογίζομαι που αρχίζει, αλήθεια, και που τελειώνει η ευθύνη του αιρετού ως πολιτικού μπροστά σε μια αδιέξοδη πολιτική, αναμφισβήτητα βλαπτική, για τον τόπο και τους πολίτες;
Όχι πάντως σε ένα κύκλο φιλοφρονήσεων και σε μάχες οπισθοφυλακής για τη διεκδίκηση ψιχίων.
Ουδέποτε το πρόβλημα της αυτοδιοίκησης ήταν πρόβλημα οικονομικό, έμοιαζε έτσι, άλλα δεν ήταν. Ήταν και είναι, πρωτίστως και βαθύτατα ζήτημα πολιτικό. Και πρέπει να ξεκινήσουν αγώνες από το κίνημα της αυτοδιοίκησης για τη διάσωση αυτού καθεαυτού του θεσμού.
Δεν πρέπει οι αιρετοί στην πιο κρίσιμη φάση της Νεοελληνικής Ιστορίας να καταστούν μοιραίοι. Η αξία της δικής τους ελευθερίας είναι ανυπολόγιστη, όπως και η έμπνευση και η δύναμη που αντλούν από το μοναδικό τους πλεονέκτημα, που μόνοι αυτοί διαθέτουν, να συναναστρέφονται καθημερινά και να κινητοποιούν το λαό. Αλλιώς θα έχουν συμβολή στην ακινησία, στην παρακμή και την απαξίωση του θεσμού σε μια δεύτερη δηλαδή πλάνη που θα είναι χειρότερη της πρώτης.
Στους θεσμούς της αυτοδιοίκησης και της αποκέντρωσης ασκείται σήμερα ασφυκτική πίεση, για να υποταχθεί στα κελεύσματα της κεντρικής εξουσίας αυτή η πρωτογενής λαϊκή εξουσία και για να λεηλατηθεί, σε δεύτερο στάδιο, η περιουσία τους.
Γι΄αυτό το επιτελικό κράτος- στρατηγείο συνιστά κατά τη γνώμη μου τημεγάλη ανατροπή, ώστε όλες οι δημόσιες και κοινωφελείς λειτουργίες να ασκούνται αποκλειστικά από την αυτοδιοίκηση. Και το κράτος στρατηγείο, να διαχειρίζεται τις απόλυτα αναγκαίες εθνικές πολιτικές- δηλαδή την εξωτερική πολιτική, την εθνική άμυνα, τη δικαιοσύνη, τη δημόσια τάξη, τη δημοσιονομική πολιτική.
Προϋποτίθεται βέβαια η απογραφειοκρατικοποίηση και ευελιξία της Αυτοδιοίκησης με φραγή κάθε χαραμάδας διαχειριστικής παρεκτροπής και διάθεση όλων των απαραίτητων μέσων: συμπληρωματικός θεσμικός εξοπλισμός, έμψυχο δυναμικό, σύγχρονα μεθοδολογικά πρότυπα, οικονομικά μέσα κ.α. ώστε όλες οι αρμοδιότητες που αφειδώς κατά καιρούς προσφέρονται να μπορούν να μετασχηματιστούν σε υπηρεσίες.
Επιτρέψτε μου τελειώνοντας να μιλήσω για την εικόνα των αιρετών. Είχε γράψει κάποτε ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» του: «…. και πρότερον δε, τη φύσει, πόλις ή οικία και έκαστος ημών εστίν, το γαρ όλον πρότερον αναγκαίον είναι του μέρους…». Η πόλη δηλ. είναι φυσικό να τίθεται υπεράνω του καθενός μας και της οικογένειάς του ακόμη, διότι αναγκαστικά το σύνολο προηγείται του μέρους.
Θέλουμε Δημάρχους που να πιστεύουν και να μετουσιώνουν σε καθημερινή συμπεριφορά και πράξη πως η πόλη δεν είναι έννοια γεωγραφική ούτε έννοια νομική αλλά πρωτίστως έννοια ιδεολογική και πως η πνευματική και πολιτιστική δημιουργία δεν είναι παρακαμπτήρια οδός, αλλά ευθεία επιδίωξη.
Ένας απαιτητικός άνεμος ουσιαστικής αυτοδιοίκησης πρέπει να διαπερνά την πόλη και τους πολίτες. Η πόλη να γίνεται ένα ανοιχτό σπουδαστήριο Δημοκρατίας, δημιουργίας, συνεργασίας και φιλαλληλίας, διαφάνειας και λογοδοσίας.
Να μπορούν έμπρακτα να αποδείξουν ότι η φαντασία μπορεί να εμπνεύσει την τοπική εξουσία, ότι μπορεί η πολιτική να συνδιαλέγεται με την επιστήμη και ο κοινωνικά ευαίσθητος πολιτικός να είναι ταυτόχρονα ένας αποτελεσματικός τεχνοκράτης.
Τέτοιους Δημάρχους θέλουν οι πόλεις που πάλλονται, ασυμβίβαστες με τη μοίρα τους, Δημάρχους με σοφία και επίγνωση, οραματιστές και δημιουργούς.
Δημάρχους πρωταγωνιστές στα σύγχρονα προβλήματα της φτώχειας, των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της καταρράκωσης των θεσμών.
Δημάρχους που να ναι σε θέση να προσδιορίσουν τον ιστορικό βηματισμό της πόλης τους με έμπνευση, με παρρησία, με ήθος, με ποιότητα, με διαφάνεια, με λογοδοσία, με αξιοκρατία.
Δημάρχους που να τάζουν τέσσερα και να πράττουν πέντε.
Να λένε αύριο και να το τελειώνουν σήμερα.
Να λύνουν τα μικρά σήμερα και να σχεδιάζουν από σήμερα όλα τα μεγάλα.
Να κάνουν δημόσιες σχέσεις, αλλά οι σχέσεις με τους δημότες τους ΔΕΝ είναι δημόσιες σχέσεις αλλά σχέσεις ταπεινότητας, ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης.
Δεν ξέρω αν για πολλούς σημερινούς Δημάρχους αυτά μοιάζουν με μυθιστορηματική αφήγηση δημοτικής φαντασίας αλλά πρόκειται αναμφίβολα για μια αισιόδοξη και εφικτή προοπτική, τόσο απαραίτητη, χρήσιμη και ζωογόνο για το απελπιστικά αβόλευτο παρόν μας και το δυστυχώς δυσοίωνο μέλλον μας.
2η ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ ΜΙΧOY [Για το σταθμό ΜΕΤΡΟ της Αγίας Βαρβάρας]
Αγία Βαρβάρα 3.6.2016
Περίμενα ότι την 1η Επιστολή μου θα την απαντήσει ο… ανεύθυνος άρχων κ. Καπλάνης και όχι η Αττικό Μετρό.
Η Αττικό Μετρό αποφάσισε, μετά την επιστολή μου, για πρώτη φορά μετά από έξη χρόνια να ενημερώσει (ανυπόγραφα) για την πρόοδο των εργασιών. Μέχρι τώρα βλέπαμε φωτογραφίες φιλοφρονήσεων του κ. Καπλάνη με τους εκάστοτε διευθύνοντες.
Η Αττικό Μετρό παραδέχεται την ουσία και το κεντρικό σημείο της επιστολής μου, ότι δηλαδή ‹‹στη σύμβαση του έργου προβλεπόταν η μετεγκατάσταση ολόκληρου του εργοταξίου αποκομιδής προϊόντων εκσκαφής στο σταθμό «ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ» μόλις περνούσε ο Μετροπόντικας,η ΑΜ προσπάθησε να πάρει περιβαλλοντική αδειοδότηση από την αρμόδια Υπηρεσία του ΥΠΕΚΑ, χωρίς όμως αποτέλεσμα καταφέρνοντας απλώς να πετύχει μόνο τη μερική μετεγκατάσταση στον Κορυδαλλό, κυρίως για τα προκατασκευασμένα στοιχεία της σήραγγας››.
ΠΟΙΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΛΕΕΙ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ;
Και η ανακοίνωση της Αττικό Μετρό συνεχίζει: ‹‹…παρ' όλα αυτά, η ΑΜ επιμένει και έχει εκπονήσει νέα Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων προκειμένου να επιτύχει τη μόνιμη μετεγκατάσταση του εργοταξίου μεταφοράς των προϊόντων εκσκαφής στον Κορυδαλλό και αναμένει την αδειοδότηση.›› (Μήπως η νέα μελέτη θα αρχίσει να εκπονείται μετά την επιστολή μου;). Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι η Αττικό Μετρό πράγματι επιθυμεί τα μπάζα να αρχίσουν να βγαίνουν από τον Κορυδαλλό και ενεργεί σχετικά. Αυτό για το οποίο αμφιβάλλουμε είναι αν η Δημοτική Αρχή της Αγίας Βαρβάρας απαιτεί και ενεργεί για την υλοποίηση της σύμβασης που προβλέπει ότι μόλις ο Μετροπόντικας φθάσει στην πλατεία Ελευθερίας τότε τα μπάζα θα βγαίνουν από κει, δηλαδή από τον Κορυδαλλό.
5. Με την ανακοίνωση, βέβαια, της Αττικό Μετρό μένει έκθετο το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής διότι όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση: ‹‹…η ΑΜ προσπάθησε να πάρει περιβαλλοντική αδειοδότηση από την αρμόδια Υπηρεσία του ΥΠΕΚΑ, χωρίς όμως αποτέλεσμα››.
ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΕΚΑ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ, ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΤΗ ΔΩΣΕΙ;
6. Αναφέρει η Αττικό Μετρό ότι το Δημοτικό Συμβούλιο του δήμου Κορυδαλλού συναίνεσε στη λύση αυτή με την από 29.2.2016 απόφαση του. Γεννιούνται όμως τα παρακάτω αναπάντητα ερωτήματα:
α) Αφού ο Μετροπόντικας έφθασε στην Πλατεία Ελευθερίας τον Απρίλη του 2015 γιατί ο Δήμος Κορυδαλλού εδέησε να πάρει απόφαση την 29.2.2016;
β) Γιατί η Αττικό Μετρό ζήτησε την 2.12.2015 με επιστολή της τη συναίνεση του δήμου Κορυδαλλού και όχι εγκαίρως με την άφιξη του Μετροπόντικα και ίσως νωρίτερα;
γ) Γιατί παρότι στάλθηκε η πρώτη επιστολή της Αττικό Μετρό στο Δήμο Κορυδαλλού την 2.12.2015 (αρ. πρωτ. ALX-56464/2.12.15) αναγκάσθηκε η Αττικό Μετρό να στείλει και δεύτερη επιστολή την 16 Φεβρουαρίου 2016 (αρ. πρωτ. ALX-57069);
δ) Και αφού δόθηκε η συναίνεση του δήμου την 29.2.2016 από τον Κορυδαλλό γιατί ακόμη δεν προχώρησε η υλοποίηση της σύμβασης;
ε) Γιατί αφού κατά την ομολογία της Αττικό Μετρό, ότι με βάση τη σύμβαση, τα μπάζα θα έβγαιναν από την Πλατεία Ελευθερίας όταν θα έφτανε εκεί ο Μετροπόντικας στην επιστολή της Αττικό Μετρό της 2.12.2015 αναφέρεται αυθαιρέτως από τον τότε διευθύνοντα της Εταιρείας ότι τα μπάζα πρέπει να βγαίνουν από την πλατεία Ελευθερίας όταν ο Μετροπόντικας θα φτάσει στα Μανιάτικα; Ποια σύμβαση το λέει αυτό; Τίνος το χατίρι γίνεται; Όταν μάλιστα στο ίδιο έγγραφο επισημαίνεται ότι: «η υλοποίηση της σύμβασης με την αποκομιδή των προϊόντων εκσκαφής από τον Κορυδαλλό υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και ότι σε διαφορετική περίπτωση θα υπάρχει σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό κόστος και σοβαρή καθυστέρηση του έργου»;
ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ;
7. Άρα αυτό που ζητούμε εμείς, δηλαδή η υλοποίηση της σύμβασης, υπηρετεί το δημόσιον συμφέρον και επιταχύνει την παράδοση του έργου. ΣΩΣΤΑ Η ΛΑΘΟΣ ΚΥΡΙΟΙ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ;
8. Ο Κορυδαλλός δικαίως θεωρεί ότι η διαρκής είσοδος και έξοδος των φορτηγών στην πλατεία Ελευθερίας επιβαρύνει τη λειτουργία της πόλης. Η αδιάκοπη όμως κίνηση των φορτηγών απέναντι από την είσοδο πέντε σχολείων της πόλης μας που υποχρεώνει άδικα-αντισυμβατικά και παράνομα, τους μαθητές μας να φοιτούν μέσα στο καυσαέριο, στον κίνδυνο, στο θόρυβο, στη σκόνη και τις λάσπες δεν είναι επιβάρυνση; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΗ;
9. Γράφει στην ανακοίνωση της η Αττικό Μετρό ότι ‹‹ εξετάζει σοβαρά τη δυνατότητα και καταβάλλει κάθε προσπάθεια ώστε τμήμα του Έργου (περιλαμβανομένου του σταθμού «ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑ») να ετοιμαστεί όσο το δυνατό νωρίτερα.››. Δεν είμαστε Ινδιάνοι! Καταλαβαίνουμε όλοι, πολύ καλά, ότι αν δεν υλοποιηθεί η σύμβαση και μέχρι το τέλος της διάνοιξης της σήραγγας τα μπάζα συνεχίσουν να βγαίνουν από την Αγία Βαρβάρα δεν υπάρχει περίπτωση ο σταθμός Αγίας Βαρβάρας να παραδοθεί και να λειτουργήσει νωρίτερα.
10. Διαψεύδει, με την ανακοίνωση της η Αττικό Μετρό, τον ισχυρισμό μου, ότι αν σταματήσουν να βγαίνουν τα μπάζα από την Αγία Βαρβάρα ο σταθμός Μετρό στην πόλη μας μπορεί να παραδοθεί σε περίπου έξη μήνες, με το αιτιολογικό ότι δεν έχουν αρχίσει οι ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις. Μα ακριβώς, αν τα μπάζα, σύμφωνα με τη σύμβαση, έβγαιναν από την πλατεία Ελευθερίας από τότε που έφθασε εκεί ο Μετροπόντικας, θα είχαν ήδη τελειώσει οι ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις.
11. Σε αλλεπάλληλα έγγραφα της η Αττικό Μετρό υποστηρίζει, ότι αν τα μπάζα αρχίσουν να βγαίνουν από την πλατεία Ελευθερίας το έργο θα επισπευσθεί κατά 12 μήνες‹‹ άλλως θα υπάρξει αναπόφευκτη καθυστέρηση περίπου 12 μηνών στην ολοκλήρωση του έργου››.
ΑΛΗΘΕΙΑ Η ΨΕΜΜΑΤΑ; ΠΟΙΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΜΑΣ ΡΩΤΗΣΕ ΑΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΕΧΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΓΙΑ 12 ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΗΝΕΣ;
12. Δεν ξέρω τις συζητήσεις που έχετε κάνει η Αττικό Μετρό με τον κ. Καπλάνη, τώρα όμως μιλάτε μαζί μου και ενώπιον του λαού της πόλης και επιβάλλεται λιγότερη αυθάδεια στις ανακοινώσεις σας.
Διότι η προηγούμενη Δημοτική Αρχή ξέρει πολύ καλά τις αρχικές μελέτες και τις συμβάσεις. Έχει κάνει τεράστιο αγώνα για να έρθει το Μετρό στην πόλη μας, για να εξασφαλισθούν οι χώροι για το σταθμό Αγίας Μαρίνας και Αγίας Βαρβάρας ακόμη και για να μετονομασθεί ο σταθμός από Χαϊδάρι σε Αγία Μαρίνα που οι μανδαρίνοι της εταιρείας και του υπουργείου αρνιόντουσαν πεισματικά.
13. Και τέλος ένα ακόμη ερώτημα:
ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΕΠΡΕΠΕ ΗΔΗ ΝΑ ΕΙΧΕ ΔΟΘΕΙ ΣΤΗΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ Η ΟΔΟΣ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΝΑΙ Η ΟΧΙ;
14. Και επειδή την Αττικό Μετρό την ακούσαμε και , όπως είναι φανερό , δεν έχουμε και ουσιαστικές διαφορές…. Αλήθεια ο κ. Καπλάνης τι λέει για όλα αυτά;
Η Δημοτική Αρχή της Αγίας Βαρβάρας αδιαφορώντας για το συμφέρον της πόλης και των κατοίκων της επιτρέπει να διαιωνίζεται ΠΑΡΑΝΟΜΑ η τρύπα του ΜΕΤΡΟ, η Αγία Βαρβάρα να μένει κομμένη στη μέση και οι επαγγελματίες της περιοχής να καταστρέφονται.
Με βάση τη μελέτη επέκτασης του ΜΕΤΡΟ, όταν ο Μετροπόντικας θα έφτανε στην πλατεία Ελευθερίας στον Κορυδαλλό, τα μπάζα από την εκσκαφή, που μέχρι τώρα βγαίνουν από το εργοτάξιο της Αγίας Βαρβάρας, θα έπρεπε να βγαίνουν από την πλατεία Ελευθερίας.
Αυτό θα είχε ως συνέπεια να εγκατασταθούν στο τμήμα Αγία Βαρβάρα – Κορυδαλλός οι σιδηροτροχιές και τα ηλεκτρομηχανολογικά συστήματα, θα είχε τελειώσει ο σταθμός και θα είχε παραδοθεί η Ελευθερίου Βενιζέλου στην κυκλοφορία.
Τι συμβαίνει τώρα; Ο Μετροπόντικας έχει φτάσει στα Μανιάτικα, αλλά τα μπάζα εξακολουθούν να βγαίνουν από το εργοτάξιο της Αγίας Βαρβάρας. Απέναντι από το σχολικό συγκρότημα που φοιτούν 1.500 παιδιά πραγματοποιούνται πάνω από 250 δρομολόγια φορτηγών την ημέρα.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι οι Κορυδαλλιώτες αγωνίζονται να μην εφαρμοσθεί η μελέτη, αλλά εμείς δεν κάνουμε τίποτα για να εφαρμοσθεί!
Αν αρχίσουν τα μπάζα να βγαίνουν από την πλατεία Ελευθερίας, τότε ο σταθμός Αγίας Βαρβάρας μπορεί να παραδοθεί μέσα σε έξι περίπου μήνες.
Αν είχε εφαρμοσθεί ακριβώς η μελέτη και τα μπάζα έβγαιναν από την πλατεία Ελευθερίας από τότε που έφτασε εκεί ο Μετροπόντικας, ο Σταθμός Αγίας Βαρβάρας θα ήταν ήδη έτοιμος.
Το ΜΕΤΡΟ είχε αρχικό χρονοδιάγραμμα παράδοσης το 2017. Τώρα συζητούν για το 2019, αλλά με τα προβλήματα που υπάρχουν μπορεί να φθάσουμε στο 2022. Ως τότε τα μπάζα θα βγαίνουν από την Αγία Βαρβάρα και η τρύπα θα χάσκει στο κέντρο της πόλης, όσο η δημοτική μας αρχή προκλητικά αδρανεί.
Κρίμα.
